Παρασκευή, 26 Ιανουαρίου 2024 12:53

Αστεγία | ''Σπίτι για εμένα είναι ένα συναίσθημα που είχα χρόνια να νιώσω''

Με έψαχναν όπως μου είπαν όλο αυτό το διάστημα για να με βοηθήσουν, μα εγώ πήγαινα μόνο τα βράδια γιατί δεν ένιωθα άνετα να εμφανιστώ και να το ζητήσω.

 

Το πρωί της επίσκεψής μας, ο κύριος Παναγιώτης, μας περίμενε στην εξώπορτα του σπιτιού του για να μας καλωσορίσει στο νέο του σπίτι. Θα σκεφτεί κανείς πως αυτή είναι μία κοινότυπη πράξη ευγένιας που συνηθίζουμε να κάνουμε όταν κάποιος φθάνει στο σπίτι μας. Όμως αυτή η απλή για τους περισσότερους από εμάς κίνηση, για τον κ. Παναγιώτη ήταν κάτι περισσότερο, η αίσθηση της πληρότητας του ανήκειν. Πλέον είναι σπίτι!

Είναι στο δικό του σπίτι, έπειτα από 12 συνεχόμενα χρόνια αστεγίας και ανοίγει την πόρτα του για να υποδεχθεί μία νέα ζωή, μακριά από την τρομακτική σκληρότητα του να ζεις στον δρόμο. Λοιπόν, περάσαμε την εξώπορτα, ανεβήκαμε τα λιγοστά σκαλία αντικρίζοντας το ζεστό χαμόγελο του κ. Παναγιώτη και νιώσαμε στην φωνή του ανακούφιση και σαν να κερδίζει ξανά την χαμένη του αισιοδοξία, ότι τώρα θα πάνε όλα καλά.

 

 

κ. Παναγιώτη τι σημαίνει για εσάς σπίτι;

Το σπίτι για εμένα είναι ένας χώρος και ένα συναίσθημα που είχα χρόνια να το νιώσω. Όταν κοιμάσαι σε παγκάκια, σε αποθήκες, σε ξένα σπίτια, από φίλο σε φίλο, είναι πολύ διαφορετικά. Άλλο το να είσαι σε έναν χώρο που ξέρεις ότι είναι δικός σου και άλλο να είσαι κάπου ξένος. Έτσι, δεν αισθάνομαι ότι ενοχλώ, είμαι σε έναν χώρο που έχω τα πράγματα μου. Εντάξει εγώ δε θέλω και πολλά, δόξα τον Θεό, μπορώ να μαγειρέψω, έχω το κρεβάτι μου, τα ρούχα μου πλυμένα, καθαρά. Είμαι καλά.

 

Είπατε μαγειρεύετε, το κάνατε πάντα;

Ναι, ναι μαγειρεύω! Όταν είχα χώρο και χρόνο πάντα. Τώρα είμαι σπίτι και ξέρω πως έχω ένα πρόγραμμα. Έτσι καταφέρνω να μαγειρεύω για να έχω φαγητό για μεσημέρι και βράδυ.

 

Άρα η καθημερινότητά σας έχει αλλάξει;

Είμαι πολύ διαφορετικά από πριν. Χίλια τις εκατό και μιλάω ειλικρινά, δε λέω υπερβολές. Ζω πολύ διαφορετικά, τα ρούχα μου πλυμένα, σιδερωμένα. Κάνω τα πάντα μόνος μου και το ευχαριστιέμαι.

 

 

Πήγαινα βλέπετε τα βράδια και κοιμόμουν εκεί για αρκετό καιρό. Μία ημέρα πήγα τυχαία για να φτιάξω ένα χαρτί στον Δήμο και με αναγνώρισαν από τα βίντεο του χώρου. Με έψαχναν όπως μου είπαν όλο αυτό το διάστημα για να με βοηθήσουν, μα εγώ πήγαινα μόνο τα βράδια γιατί δεν ένιωθα άνετα να εμφανιστώ και να το ζητήσω.

  

Θέλετε να μας μιλήσετε, για το πώς ήταν η καθημερινότητα σας πριν βρείτε το σπίτι;

Είναι μεγάλη, όπως είπα η διαφορά. Ήταν άθλια η κατάσταση. Αν δε το ζήσεις, ότι και να σου πω εγώ δε θα το καταλάβεις… ήταν απλά πολύ θλιβερά. Δεν είχα που να κοιμηθώ, που να κάνω μπάνιο, που να βάλω τα πράγματά μου. Τα έβαζα σε μία αποθήκη και μου τα έκλεβαν. Δεν ξέρεις που να σταθείς. Όταν δεν έχεις -να το πούμε πολύ απλά- στον ήλιο μοίρα, είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα.

Εύχομαι να είναι καλά, οι άνθρωποι από το φαρμακείο στις Δομές του Δήμου που με βοήθησαν. Πήγαινα βλέπετε τα βράδια και κοιμόμουν εκεί για αρκετό καιρό. Μία ημέρα πήγα τυχαία για να φτιάξω ένα χαρτί στον Δήμο και με αναγνώρισαν από τα βίντεο του χώρου. Με έψαχναν όπως μου είπαν όλο αυτό το διάστημα για να με βοηθήσουν, μα εγώ πήγαινα μόνο τα βράδια γιατί δεν ένιωθα άνετα να εμφανιστώ και να το ζητήσω.

 

Όταν ακούσατε για πρώτη φορά για το πρόγραμμα, τι σκεφτήκατε για αυτό;

Κοιτάξτε, να πούμε την αλήθεια, γιατί ούτε μου αρέσει να λέω υπερβολές αλλά ούτε και να κρύβομαι. Όταν μου είπαν, από τον Δήμο ότι υπάρχει ένα πρόγραμμα στέγασης και εργασίας δε το πίστεψα. Λίγο μετά όταν ήρθα σε επαφή με τους ανθρώπους του προγράμματος και μιλήσαμε για αυτό, άρχισα σιγά - σιγά να το εμπεδώνω μέσα μου, ότι κάποια στιγμή θα γίνει. Όπως και έγινε!

Εντάξει ταλαιπωρηθήκαμε ή μάλλον εγώ έτσι και αλλιώς ταλαιπωρημένος είμαι. Εσείς κουραστήκατε. Να μου φτιάξετε τα χαρτιά, να μου βρείτε σπίτι και πράγματα μέσα στο κατακαλόκαιρο.

 

Είναι σαν να βγήκε ο ήλιος! Γιατί όπως είπατε προηγουμένως δεν είχατε στον ‘’ήλιο μοίρα’’

Όντως, αυτή είναι η πραγματικότητα.

 

 

 

 

 

Και τώρα που υπάρχει το σπίτι και έχουν αλλάξει όλα προς το καλύτερο, τι όνειρα κάνετε, τι επιθυμίες έχετε;

Μία δουλειά! Είμαι 65 ετών, δύο χρόνια πριν από την σύνταξη και αν υπάρχει προοπτική θα ήθελα μία δουλειά, έστω και ημιαπασχόληση. Ευτυχώς έχω την κόρη μου που αν και μένει μακριά, προσπαθεί και με βοηθάει στέλνοντάς μου τρόφιμα.

 

Στις φωτογραφίες που βλέπουμε είναι η κόρη σας, σωστά;

Ναι, είναι το αστέρι μου!

 

 

 Είναι τόσο δύσκολη η ζωή μας που δε μένει χρόνος για να νοιαστεί ο ένας για τον άλλον.

 

Πιστεύετε πως οι άνθρωποι καταλαβαίνουν τι σημαίνει να είσαι σε αστεγία;

Δυσκολεύομαι να έχω εμπιστοσύνη στους ανθρώπους. Γιατί μπορεί να δείχνουν ότι ενδιαφέρονται αλλά δε νοιάζονται πραγματικά. Έχω ζήσει τα τελευταία δέκα με δώδεκα χρόνια τέτοια αδιαφορία… όχι από ξένους, αλλά από φίλους, συγγενείς, δικούς μου ανθρώπους που έχουμε μεγαλώσει μαζί.

Μπορεί να δείχνουν ότι σε συμπονούν αλλά αδιαφορούν και κοιτάει ο καθένας  -με το δίκιο του δηλαδή- πως θα επιβιώσει, πως θα βγάλει πέρα με τα έξοδα, πως θα ζήσει την οικογένειά του. Είναι τόσο δύσκολη η ζωή μας που δε μένει χρόνος για να νοιαστεί ο ένας για τον άλλον. Νιώθω ωστόσο ευγνωμοσύνη για τους δύο καλούς φίλους που έχω στην ζωή μου και είναι δίπλα μου.

 

Υπάρχει κάτι που φοβάστε;

Όχι, δε φοβάμαι. Παρόλο που έχω ζήσει στον δρόμο, ακόμη και τότε που νοσηλεύτηκα στο νοσοκομείο και υπήρχε σοβαρή περίπτωση για ακρωτηριασμό των κάτω άκρων μου, όπως είπαν οι γιατροί, δε φοβήθηκα λεπτό. Όμως προσπαθώ κάθε μέρα να φροντίζω τον εαυτό μου όσο μπορώ, να έχω το πρόγραμμά μου, τις θεραπείες μου. Τα βάζω όλα σε μία σειρά και προσπαθώ.

 

Κάτι τελευταίο, πως θα χαρακτηρίζατε το πρόγραμμα Στέγαση και Εργασία, είναι ωφέλιμο, είναι δύσκολο;

Ωφέλιμο! (απαντά πριν ολοκληρωθεί η ερώτηση)

Πάρα πολύ ωφέλιμο, για ανθρώπους που το έχουν ανάγκη. Αυτό το πρόγραμμα είναι ότι καλύτερο υπάρχει για ανθρώπους που βρίσκονται στην ίδια κατάσταση με εμένα ή δυστυχώς και χειρότερη.

 

Πάντως νιώθουμε την αλλαγή σε εσάς.

Δεν ξέρω πως με βλέπετε, αλλά η αλλαγή φαίνεται και το ίδιο μου λένε και όλοι γύρω μου όσοι με ήξεραν από πριν. Μονάχα το ότι έχω το μπάνιο μου, ότι μπορώ να ξυριστώ και να έχω καθαρά ρούχα, είναι μία νέα ευκαιρία για αξιοπρεπή ζωή πλέον για εμένα.

 

Σας ευχαριστούμε πολύ κύριε Παναγιώτη, δεν είναι εύκολο να ανοιχτεί κανείς!

Εγώ σας ευχαριστώ, για όλα.