Σε μια εποχή που οι κοινωνικές ανισότητες συνεχίζουν να αυξάνονται, υπάρχουν ιστορίες που μας θυμίζουν την πραγματική αξία της ανθρώπινης αλληλεγγύης. Η δική μας ιστορία ξεκινά από ένα τοπικό φαρμακείο και μία φαρμακοποιό που αποφάσισε ότι η πρόσβαση στην υγεία δεν μπορεί να είναι προνόμιο λίγων.
Κάθε μέρα, δεκάδες συμπολίτες μας απευθύνονται στο Κοινωνικό Φαρμακείο του Δήμου Ιλίου, αναζητώντας όχι μόνο φάρμακα, αλλά και την ελπίδα ότι δεν είναι μόνοι στον αγώνα τους για υγεία. Πίσω από αυτή τη δομή υπάρχει ένα δίκτυο ανθρώπων που πιστεύουν ότι η προσφορά δεν είναι απλώς μια καλή πράξη, αλλά μια στάση ζωής. Σήμερα μιλάμε με έναν από αυτούς τους ανθρώπους - την Φαρμακοποιό κα. Παναγιώτα Βλαχοπούλου, που μετέτρεψε την επαγγελματική του ευθύνη σε κοινωνική αποστολή, δημιουργώντας μια γέφυρα αλληλεγγύης που συνδέει όσους μπορούν να προσφέρουν με όσους έχουν ανάγκη.
Πολλές φορές καταλαβαίνω την αξία της προσφοράς μου από το χαμόγελο της κοινωνικής φαρμακοποιού όταν της πηγαίνω τα φάρμακα. Τα δέχεται με χαρά και αυτό από μόνο του λέει πολλά. Σημαίνει ότι τα χρειάζεται, ότι θα πιάσουν τόπο.
Τί σας ώθησε αρχικά να υποστηρίξετε το κοινωνικό φαρμακείο του δήμου μας με δωρεές;
Η ανάγκη. Όταν βλέπεις συνανθρώπους σου να δυσκολεύονται να καλύψουν ακόμα και τα βασικά, δε μπορείς να μένεις αμέτοχος. Η πρόσβαση στην υγεία είναι δικαίωμα και όχι προνόμιο. Ως φαρμακοποιός, αλλά και ως άνθρωπος, ένιωσα πως είναι καθήκον μου να προσφέρω με αίσθημα φροντίδας και αλληλεγγύης. Το κοινωνικό φαρμακείο του Δήμου μας επιτελεί σπουδαίο έργο και είναι τιμή μου να το στηρίζω.
Τί σημαίνει για εσάς προσωπικά η κοινωνική προσφορά και πως την εντάσσετε στη λειτουργία του φαρμακείου σας;
Η κοινωνική προσφορά είναι στάση ζωής. Δεν αρχίζει και τελειώνει με μια πράξη. Όταν ασχολείσαι με ένα επάγγελμα που αγγίζει τόσο άμεσα τον άνθρωπο, τότε είναι κομμάτι της καθημερινότητας σου. Δυστυχώς, ενώ τα χρόνια περνούν και η κοινωνία εξελίσσεται, οι ανάγκες δε μειώνονται - συχνά αυξάνονται. Στο φαρμακείο μας προσπαθούμε να είμαστε δίπλα στον κάθε πολίτη, όχι μόνο με φάρμακα, αλλά με κατανόηση, ενημέρωση και, όπου χρειάζεται, με ουσιαστική βοήθεια. Είναι κάτι που δε μας κουράζει. Αντιθέτως, μας γεμίζει.
Σε μια εποχή που συχνά μιλάμε για απομάκρυνση και ατομικισμό, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που επιλέγουν να χτίζουν γέφυρες αντί για τείχη.
Έχετε δει την επίδραση των δωρεών σας στην τοπική κοινωνία; Πως νιώθετε με αυτό;
Ναι, και αυτό είναι το πιο δυνατό «ευχαριστώ» που μπορεί να πάρει κανείς. Όταν κάποιος σου λέει ότι κατάφερε να συνεχίσει τη θεραπεία του επειδή βρέθηκε το φάρμακο του, καταλαβαίνεις ότι η προσφορά σου έχει αντίκτυπο. Παρ' όλα αυτά, επειδή εμείς δεν εξυπηρετούμε το ίδιο κοινό με το κοινωνικό φαρμακείο, πολλές φορές καταλαβαίνω την αξία της προσφοράς μου από το χαμόγελο της Κοινωνικής Λειτουργού όταν της πηγαίνω τα φάρμακα. Τα δέχεται με χαρά και αυτό από μόνο του λέει πολλά. Σημαίνει ότι τα χρειάζεται, ότι θα πιάσουν τόπο.
Θα θέλατε να ενθαρρύνετε κι άλλους φαρμακοποιούς να συνεισφέρουν σε δομές όπως η δική μας; Τι θα τους λέγατε;
Φυσικά και θα ήθελα. Δε χρειάζονται πολλά για να προσφέρεις. Ένα κουτί φαρμάκου που δε θα χρησιμοποιηθεί, μπορεί να είναι σωτήριο για κάποιον άλλον. Θα έλεγα στους συναδέλφους να μην περιμένουν τις ιδανικές συνθήκες για να προσφέρουν. Κάθε μικρή προσφορά, ειδικά όταν είναι συνεχής, χτίζει ένα τεράστιο δίχτυ προστασίας για τους ανθρώπους που το έχουν ανάγκη. Θα τους έλεγα επίσης, να ενθαρρύνουν τους πελάτες τους να συμμετέχουν. Δυστυχώς, τα ελληνικά σπίτια διαθέτουν πληθώρα φαρμάκων που τελικά καταλήγουν στα σκουπίδια. Είναι κρίμα. Κανένα φάρμακο δεν περισσεύει. Δεν είναι μόνο θέμα φιλανθρωπίας. Είναι θέμα ευθύνης απέναντι στην κοινωνία και μια υπενθύμιση του γιατί επιλέξαμε αυτό το επάγγελμα.
Αυτή η συνέντευξη μας θυμίζει ότι η αλληλεγγύη δεν είναι μόνο μια ωραία λέξη, αλλά μια πράξη που μπορεί να αλλάξει ζωές. Κάθε φάρμακο που δωρίζεται, κάθε χαμόγελο που ανταλλάσσεται, κάθε χέρι που απλώνεται για βοήθεια, συνθέτει ένα μωσαϊκό ανθρωπιάς που κάνει την κοινότητά μας πιο δυνατή. Η φαρμακοποιός που μίλησε μαζί μας δεν είναι ήρωας. Είναι απλώς ένας άνθρωπος που κατάλαβε ότι η επαγγελματική του ευθύνη μπορεί να γίνει κοινωνική αποστολή. Και αυτό είναι ίσως το πιο δυνατό μήνυμα: ότι όλοι μας, στη θέση μας, με τα μέσα μας, μπορούμε να κάνουμε τη διαφορά.
Καθώς η συζήτησή μας φτάνει στο τέλος της, το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: η αλυσίδα της αλληλεγγύης δεν χρειάζεται μόνο ισχυρούς κρίκους - χρειάζεται πολλούς κρίκους. Κάθε δωρεά, κάθε προσφορά, κάθε πράξη καλοσύνης προσθέτει δύναμη σε αυτή την αλυσίδα που συνδέει τις ανάγκες με τις δυνατότητες, τη θλίψη με την ελπίδα, την απομόνωση με την κοινότητα. Ίσως αυτό είναι το πιο όμορφο: ότι σε μια εποχή που συχνά μιλάμε για απομάκρυνση και ατομικισμό, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που επιλέγουν να χτίζουν γέφυρες αντί για τείχη. Άνθρωποι που καταλαβαίνουν ότι η πραγματική ευημερία μιας κοινωνίας μετριέται όχι από την ευημερία των πιο δυνατών της μελών, αλλά από τη φροντίδα που δείχνει στα πιο ευάλωτα.